Βλέπετε 166–180 από 2277 αποτελέσματα

Βιβλία

Κίμων Θεοδώρου

«Στη Νέα Υόρκη με θεωρούν φρικιό λόγω της ομορφιάς μου, αλλά στην Αθήνα έκανα θραύση. Με ζωγράφισαν. Με σμίλεψαν. Έγραψαν για εμένα και είπαν ότι είμαι μετενσάρκωση του Απόλλωνα!» Paul Swan. The World Magazine, Νέα Υόρκη 1915 Ο Παύλος Σουάν μεγάλωσε στη Νεμπράσκα. Από μικρό παιδί ονειρευόταν την Ελλάδα και τον κόσμο των μύθων της. Όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Αθήνα τα όσα συνέβησαν διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική του πορεία καθοριστικά. Θα έλεγε: «Η Ακρόπολη είναι το σπίτι μου». Στις αρχές του 1911 παρουσίασε μια έκθεση ζωγραφικών έργων, στο δωμάτιο της πανσιόν όπου έμενε, στην οδό Σταδίου. Τον παρομοίασαν με τον Απόλλωνα και τον Λόρδο Βύρωνα. Η έκθεση αποτέλεσε προσκύνημα για τον κόσμο των γραμμάτων και των τεχνών εκείνης της εποχής. Πολλοί θαύμασαν τα έργα του και τον ίδιο που, μάλιστα, επιχείρησε να μιλήσει με μια δημιουργική εμμεσότητα περί σεξουαλικότητας. Άλλωστε η σαγήνη του ομοκλασικού ερωτισμού θα πρέπει να συνέβαλε στο να θεωρήσει την Ελλάδα πνευματική του πατρίδα. Η Αθήνα των πολλαπλών ταυτοτήτων τον εμψύχωσε: εκτός από ζωγράφος θα γίνει γλύπτης, χορευτής, ποιητής, ηθοποιός, νάρκισσος και εραστής της εξιδανίκευσης στην τέχνη, εστέτ και έπειτα κοινωνικός οραματιστής, ο «Λεονάρντο ντα Βίντσι της Αμερικής» ή ο «πιο όμορφος άντρας στον κόσμο» σύμφωνα με τις εφημερίδες του καιρού του. Μέχρι που, μερικές δεκαετίες αργότερα, όταν ο αρχέγονα queer πρωταγωνιστής μας είναι πια ηλικιωμένος και λησμονημένος, τον ανακαλύπτει ο Άντι Γούορχολ με αμφιλεγόμενες προθέσεις: η εποχή έχει αλλάξει και η σπίθα της νεωτερικότητας έφτασε στην πυρίτιδα. Η παρούσα μελέτη ακολουθεί βηματισμούς πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά από τις αθηναϊκές ημέρες του Σουάν, με κύρια, ωστόσο, επικέντρωση σε αυτές και τον σύγχρονο ορίζοντα υποδοχής, μέσα από πρωτογενή και δευτερογενή έρευνα, ενώ συνάμα διακλαδώνεται σε θέματα φύλου και ιστορίας της τέχνης.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

15.58

Ξένη λογοτεχνία

Συναίνεση

Βανέσα Σπρινγκορά

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος το βιβλίο της Vanessa Springora Συναίνεση (Le Consentement). Η Συναίνεση είναι το πρώτο βιβλίο της Springora που κυκλοφόρησε το 2020 στη Γαλλία προκαλώντας βαθύ κοινωνικό και πολιτισμικό αντίκτυπο αφού πρόκειται για μια μαρτυρία στην οποία η συγγραφέας καταθέτει την εμπειρία της σεξουαλικής κακοποίησης που υπέστη στην εφηβεία της από τον διάσημο τότε συγγραφέα Gabriel Matzneff, όταν εκείνη ήταν μόλις δεκατεσσάρων ετών και εκείνος σαράντα εννέα. Το έργο γνώρισε τεράστια εκδοτική επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και συνέβαλε ουσιαστικά στη δημόσια συζήτηση για τη σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων στη Γαλλία, οδηγώντας ακόμη και σε νομοθετικές αλλαγές σχετικά με την ηλικία της σεξουαλικής συναίνεσης.

Η Συναίνεση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος σε μετάφραση του Γιώργου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη, μεταφραστική επιμέλεια της Μιρέλας Διαλετή και επιμέλεια έκδοσης της Ιωάννας Καραμαλή ενώ το εικαστικό εξωφύλλου είναι της Φωτεινής Χαμιδιελή.
***

«Ο Γ. ήξερε να επιλέγει τα θύματά του: νεαρά, ευάλωτα κορίτσια, με απόντες γονείς ή με γονείς που προτιμούσαν να μη βλέπουν. Ήξερε πως δεν θα απειλούσαν τη φήμη του. Από όσο γνωρίζω, καμιά από τις ερωμένες του δεν έχει γράψει βιβλίο για τη “θαυμάσια” σχέση της μαζί του. Ίσως κι αυτό να λέει κάτι.
Σήμερα κάτι έχει αλλάξει. Κι αυτό είναι που ενοχλεί τους άνδρες σαν κι εκείνον: πως, επιτέλους, ήρθε η σειρά των θυμάτων να μιλήσουν.»
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

***

Η Vanessa Springora γεννήθηκε το 1972 στο Παρίσι και είναι Γαλλίδα συγγραφέας, εκδότρια και σκηνοθέτις. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και
το 2003 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο Εθνικό Ινστιτούτο Οπτικοακουστικού Υλικού (Institut national de l’audiovisuel), όπου εργάστηκε ως συγγραφέας και σκηνοθέτις. Από το 2006 εντάχθηκε στον εκδοτικό οίκο Éditions Julliard, στον οποίο ανέλαβε αρχικά καθήκοντα βοηθού σύνταξης και το 2019 προήχθη σε διευθύντρια του οίκου.
Η Vanessa Springora θεωρείται σήμερα μία από τις πιο σημαντικές φωνές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας που ανέδειξαν με θάρρος ζητήματα εξουσίας, σιωπής και γυναικείας αυτοδιάθεσης μέσα από την προσωπική τους μαρτυρία.

15.90

Συλλογικό

Το εγκληματικό δυστύχημα στα Τέμπη προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων. Ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει συμβεί στην Ελλάδα, απόρροια της συστηματικής υποβάθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου. Οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν παγίωσαν την αίσθηση εγκατάλειψης και τα συναισθήματα θυμού απέναντι στην κρατική εξουσία, ανοίγοντας μια αγεφύρωτη απόσταση.

Τα Τέμπη εξελίχθηκαν σε ένα ορόσημο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Απέκτησαν τα χαρακτηριστικά θρυαλλίδας που απεγκλωβίζει τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια για την απαξίωση της ζωής. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας ταυτίστηκε με τα θύματα και τις οικογένειες των θυμάτων με αποτέλεσμα να στοιχηθεί γύρω από το αίτημα της απονομής δικαιοσύνης και να συμμετάσχει μαζικά στις κινητοποιήσεις, παράγοντας τριγμούς στο πολιτικό σύστημα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η συλλογική έκδοση προσεγγίζει τα Τέμπη ως συμβάν συμπύκνωσης του ιστορικού χρόνου, και εισφέροντας ερευνητικά δεδομένα σε συνδυασμό μ’ έναν πλουραλισμό αναλύσεων και απόψεων, συμβάλλει σε μια νηφάλια αλλά πολιτικά νοηματοδοτημένη ανατομία της υπόθεσης.

Κείμενα: Χρήστος Αβραμίδης, Βαγγέλης Γκαγκελής, Αντώνης Δημάκης, Μυρτώ Δρούμπαλη, Δημήτρης Ελαφρόπουλος, Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος, Κωνσταντίνος Κωστόπουλος, Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης, Ιωάννα Μοσχολίδου, Ιλιρίντα Μουσαράι, Δημήτρης Μπάρκας, Στρατής Μπουρνάζος, Μελίνα Νιράκη, Ιωάννης Ντότσικας, Λευτέρης Παπαγιαννάκης, Νάνσυ Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπανικολάου, Δημήτρης Παπανικολόπουλος, Λαμπρινή Παπαφώτη, Γεώργιος Σαμαράς, Νίκος Σμυρναίος, Τέλης Τύμπας, Αντώνης Φάρας, Ξένια Χρυσοχόου.

16.60

Κοινωνιολογία

Μαθαίνοντας στη φυλακή

Αντιγόνη Ευστρατόγλου

Tι σημαίνει να επιστρέφει κανείς στα θρανία ενώ βρίσκεται στη φυλακή και γιατί ονομάζουν οι κρατούμενοι τη φυλακή «μεγάλο σχολείο»; Πόσα πράγματα χαμένα στα ελεύθερα σχολεία ξαναβρίσκουν οι κρατούμενοι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών και γιατί θα άξιζε να αντιμετωπίζουμε πολύ επιφυλακτικά την ιδέα ότι όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μία φυλακή;

Αντλώντας υλικό από μία σπάνια στο είδος της τριετή εθνογραφική μελέτη σε έξι σχολεία ελληνικών φυλακών, το βιβλίο αναδεικνύει άγνωστες όψεις της εκπαίδευσης στη φυλακή, εστιάζοντας όχι τόσο στα οφέλη, όσο στις θεμελιώδεις αντιφάσεις της.

Η συγγραφέας επιλέγει συνειδητά έναν προσωπικό, αναστοχαστικό τόνο, αναδεικνύοντας την πολιτική και ηθική διάσταση της έρευνας και μας καλεί να δούμε με ποιους τρόπους χτίζεται, στην πράξη, σε ένα πεδίο θεμελιωμένο στη δυσπιστία, εμπιστοσύνη.

Αντιπαραβάλλοντας βιογραφικές αφηγήσεις των κρατούμενων μαθητών και περιστατικά από τη σχολική ζωή, με (τα ελάχιστα διαθέσιμα και, εν πολλοίς, αναξιοποίητα) στατιστικά στοιχεία, τη διεθνή βιβλιογραφία και την εγχώρια επικαιρότητα, επιχειρεί να δείξει πώς η φυλακή επιβεβαιώνει όσα έχει ήδη διδάξει η ζωή σε αυτούς που (κατά προτεραιότητα) περιορίζει και γιατί το θέμα μάς αφορά περισσότερο από ποτέ, σε μια περίοδο που η φυλακή απλώνει ώστε να χωρά όλο και περισσότερους, όλο και νεότερους ανθρώπους.

19.33

Κόμικς

1984

Ξαβιέ Κοστ, Τζορτζ Όργουελ

Ο Μεγάλος Αδελφός Σε Παρακολουθεί…

Ένα graphic novel του σήμερα − για έναν κόσμο που ήδη ζούμε. Γιατί το 1984 δεν είναι παρελθόν. Είναι το μέλλον που έφτασε χωρίς να το καταλάβουμε.

Το μέλλον εκείνων που σώπασαν μπροστά στην απόλυτη επιτήρηση, που μετέφρασαν τον φόβο σε ασφάλεια, που επέτρεψαν στην ελεύθερη σκέψη να γίνει έγκλημα και στη σιωπή να γίνει καθεστώς.

Το Σύστημα, η Εξουσία − είναι εδώ. Αόρατη αλλά πανταχού παρούσα, πανίσχυρη αλλά άυλη, μια μηχανή που βλέπει, ακούει, καταγράφει και ξαναγράφει την πραγματικότητα.
Και οι άνθρωποι; Μονάδες σε έναν τεράστιο πίνακα ελέγχου, υπό συνεχή παρακολούθηση…

Ένα έργο που δεν προειδοποιεί.

Θυμίζει.

Γιατί για όσους ξέρουν να βλέπουν, ο κόσμος του Όργουελ δεν έρχεται. Έχει ήδη αρχίσει.

Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
Ο Xavier Coste είναι Γάλλος δημιουργός κόμικς και εικονογράφος, γεννημένος στις 6 Μαΐου 1989 στην Μπαγιέ της Νορμανδίας. Έχει αποφοιτήσει από τη φημισμένη σχολή Penninghen στο Παρίσι. Έχει εκδώσει βιβλία αφιερωμένα σε διακεκριμένους καλλιτέχνες, όπως ο Έγκον Σίλε και ο Αρθούρος Ρεμπώ, σε συνεργασία με τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Γαλλίας. Το 1984 έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει σε πάνω από 10 γλώσσες.

39.99

Κοινωνιολογία

Εξηγώντας τον Τραμπ

Τάκης Σ. Παππάς

Τι ζούµε! Μπροστά στα µάτια µας, ένας µόνο άνθρωπος καταλύει στη χώρα του µε ασύλληπτη ταχύτητα τη φιλελεύθερη δηµοκρατία και εγκαθιδρύει ένα νέο ανελεύθερο πολιτικό καθεστώς. Μόνο που η χώρα αυτή δεν είναι οποιαδήποτε — είναι οι Ηνωµένες Πολιτείες, η ισχυρότερη δηµοκρατία του πλανήτη. Κι αυτό µας αφορά όλους. Βρισκόµαστε ήδη σε µια νέα ιστορική εποχή, στο µεταίχµιο ανάµεσα στη δηµοκρατία και τον αυταρχισµό.

Το βιβλίο αυτό, συνδυάζοντας µε πρωτότυπο τρόπο τρεις θεµελιώδεις πολιτικές έννοιες -χαρισµατική ηγεσία, λαϊκισµός και φιλελεύθερη δηµοκρατία-, εξηγεί πώς και γιατί φτάσαµε έως εδώ. Εστιάζει στον χαρακτήρα της νέας αµερικανικής εξουσίας και θέτει το κρίσιµο ερώτηµα: ποιο δρόµο θα πάρουν οι δηµοκρατίες από εδώ και στο εξής;

15.50

Πάολο Φόνζι

Η Ιταλική Κατοχή της Ελλάδας είναι ένα από τα λιγότερο μελετημένα κεφάλαια της περιόδου 1941-1943. Συνδυάζοντας αρχειακό υλικό, που παρέμενε για δεκαετίες δυσπρόσιτο, με σύγχρονες ιστοριογραφικές προσεγγίσεις, το βιβλίο ανασυνθέτει με ακρίβεια και οξυδέρκεια τις στρατιωτικές, πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις της ιταλικής παρουσίας στην Ελλάδα. Ο Fonzi εξετάζει την αποτυχημένη ιταλική εκστρατεία του 1940, την εγκαθίδρυση της Κατοχής και τους ανταγωνισμούς με τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους. Αναλύει τη βαθιά επισιτιστική κρίση του 1941-1942, τις πολιτικές διαίρεσης των τοπικών πληθυσμών, τη διαφθορά και τις αντιφάσεις της ιταλικής διοίκησης, τις ζώνες κατοχής στο Αιγαίο και στα Ιόνια, καθώς και την κλιμάκωση της βίας έως την πολιτική της «καμένης γης» το 1943. Με εξαιρετική τεκμηρίωση και νηφάλια προσέγγιση, το έργο αναδεικνύει πώς η Ιταλική Κατοχή επηρέασε τις οπτικές κοινωνίες, τις πρώιμες μορφές της Αντίστασης και τη διαμόρφωση του μεταπολεμικού τοπίου. Μια μελέτη ορόσημο που καλύπτει ένα μεγάλο κενό και προσφέρει μια νέα, καθαρή εικόνα για μια σκοτεινή αλλά κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας.

25.00

Ελληνική λογοτεχνία

Επί σκοπώ πλουτισμού

Ελισάβετ Χρονοπούλου

Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο «άνθρωπο» αλλά και θηρίο.

Σ’ αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε.

 

16.00

Τζόρνταν Πίτερσον

Ένα μανιφέστο ενάντια στον μηδενισμό, στην πολιτική του κυνισμού και στην ιδέα ότι τα πάντα είναι απλώς «βούληση για δύναμη».

Ζούμε μια κρίση – όχι μόνο οικονομική ή γεωπολιτική. Ζούμε μια κρίση νοήματος. Η αλήθεια αντιμετωπίζεται ως άποψη και η ταυτότητα ως όπλο. Χωρίς κοινό ηθικό έδαφος, όμως, οι κοινωνίες δεν διαφωνούν – διαλύονται. Στο Μανιφέστο ενός Συντηρητικού, ο διεθνώς αναγνωρισμένος κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας Jordan B. Peterson γράφει ένα αιχμηρό κείμενο-διακήρυξη. Όχι ως πολιτικό σύνθημα, αλλά ως υπεράσπιση ενός συνόλου αξιών και μιας στάσης ζωής που, κατά τη γνώμη του, παραμένουν απαραίτητες για την επιβίωση του πολιτισμού. Με καθαρή γλώσσα και τη χαρακτηριστική του ηθική αυστηρότητα, ο Peterson μιλά για:

την αλήθεια, ως προϋπόθεση ουσιαστικού διαλόγου
την ελευθερία, που απαιτεί όρια και συνέπειες
την ευθύνη, ως πηγή νοήματος και αξιοπρέπειας
τους θεσμούς -οικογένεια, κοινότητα, παράδοση- ως τη σπονδυλική στήλη κάθε ζωντανού πολιτισμού.

Ένα βιβλίο-πρόκληση. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, σε αναγκάζει να απαντήσεις στο ερώτημα: Τι αξίζει να υπερασπιστούμε;

12.21

Ίαν Νταντ, Ντόριν Λίνσκι

Όλες οι θεωρίες συνωμοσίας στηρίζονται σε τρία κύρια αξιώματα: τίποτε δεν συμβαίνει κατά λάθος, τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται και τα πάντα συνδέονται. […] τρέφονται από τη λαχτάρα μας για απλές ιστορίες για τον κόσμο, για ιστορίες που απορρίπτουν την περιπλοκότητα και το τυχαίο […]. Οι απλές εξηγήσεις μάς κάνουν να αισθανόμαστε πως έχουμε δίκιο και μας προμηθεύουν με έναν εύκολο στόχο για το μίσος μας. […] Είναι καθήκον μας να καταπολεμούμε αυτόν τον πειρασμό καθημερινά στην πολιτική μας ζωή. […] Είναι ένα καθήκον δύσκολο, για το οποίο δεν θα κερδίσουμε αναγνώριση. Έτσι όμως θα διασώσουμε τη λογική, την πρόοδο και την ίδια την πραγματικότητα από το χάος.

13.95

Έντουαρντ Σαιντ

Λίγα θεωρητικά έργα σημάδεψαν τόσο βαθιά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα όσο ο Οριενταλισμός του Αμερικανοπαλαιστίνιου διανοητή Έντουαρντ Σάιντ (1935-2003).

Από το 1978 που εκδόθηκε για πρώτη φορά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες κι έχει γίνει έργο-ορόσημο για τους μελετητές της συγκριτικής λογοτεχνίας, των Επιστημών του Ανθρώπου γενικά, και για τους ιστορικούς της αποικιοκρατίας. Ο Σάιντ, θέτοντας στο μικροσκόπιο τους τρόπους με τους οποίους έχει αναπαρασταθεί η αραβομουσουλμανική Ανατολή στη δυτική λογοτεχνία των τελευταίων αιώνων, αλλά και σε άλλους παράλληλους λόγους –επιστημονικούς, γεωγραφικούς, διοικητικούς, κλπ.– που αναπτύσσονται σταθερά από τις δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις την εποχή της παγκόσμιας επέκτασής τους, έδειξε πώς η «Δύση» σφυρηλατεί την ίδια της την ταυτότητα μέσ’ από την κατασκευή του «αρνητικού» της: μιας πλαστά ομοιογενούς και παραπλανητικά υποτιμητικής εικόνας της «Ανατολής», τέτοιας που να δικαιολογεί την υπεροχή και την κυριαρχία του «λευκού ανθρώπου».

Έθεσε ταυτόχρονα ευρύτερου ενδιαφέροντος ερωτήματα, όπως: Με ποια κριτήρια συγκροτήθηκε ο λεγόμενος «δυτικός λογοτεχνικός κανόνας»; Τι καθόρισε την επιβολή της αγγλικής ως παγκόσμιας γλώσσας; Τι συνδέει τις κειμενικές λειτουργίες της αναπαράστασης με τις πολιτικές λειτουργίες της εκπροσώπησης;

Από την προβληματική του γεννήθηκε ένας ολόκληρος ακαδημαϊκός κλάδος των ημερών μας, οι λεγόμενες Μεταποικιακές Σπουδές.

25.50

Γουίλιαμ Μακ Άσκιλ

Η μοίρα του κόσμου βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα χέρια μας. Η γραπτή ιστορία της ανθρωπότητας εκτείνεται σε ένα χρονικό διάστημα μόλις πέντε χιλιάδων ετών. Το ακόμη άγραφο μέλλον μας θα μπορούσε να διαρκέσει εκατομμύρια χρόνια, θα μπορούσε όμως και να λήξει, με δική μας υπαιτιότητα, αύριο. Ασύλληπτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων θα ζήσουν με αξιοπρέπεια ή μέσα στην εξαθλίωση, ή δεν θα ζήσουν καν, ανάλογα με το τι επιλέγουμε να πράξουμε σήμερα.

Στο Τι χρωστάμε στο μέλλον, ο φιλόσοφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ουίλλιαμ ΜακΆσκιλ αναπτύσσει την ιδέα του μακρόπνοου αλτρουισμού, αντίληψης που αναδεικνύει το καθήκον των σημερινών ανθρώπων να επηρεάσουν θετικά το μακρινό μέλλον. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν αρκεί να αντιστρέψουμε την κλιματική αλλαγή ή να αποτρέψουμε την επόμενη πανδημία. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε πως ο πολιτισμός θα ανέκαμπτε αν κατέρρεε, πως δεν θα σταματήσει η ηθική πρόοδος και πως θα προετοιμαστούμε κατάλληλα για την έλευση της εποχής στην οποία τα εξυπνότερα όντα στον πλανήτη δεν θα είναι ανθρώπινα, αλλά ψηφιακά.

24.00

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Ύμνος στη ζωή

Ζιζέλ Πελικό

Τον Νοέμβριο του 2020, η Ζιζέλ Πελικό κλήθηκε σε ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα και η ζωή της, όπως την ήξερε, τελείωσε. Ο επί πενήντα χρόνια σύζυγός της είχε συλληφθεί από έναν φύλακα σούπερ μάρκετ να βιντεοσκοπεί κάτω από τις φούστες γυναικών. Στον υπολογιστή του όμως υπήρχαν συνταρακτικά στοιχεία: για σχεδόν μια δεκαετία, τη νάρκωνε και τη βίαζε κρυφά, ενώ καλούσε δεκάδες αγνώστους στο σπίτι τους για να την κακοποιήσουν.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, εκείνος και άλλοι πενήντα άνδρες οδηγήθηκαν σε δίκη και το θάρρος της Ζιζέλ να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας της έκανε τον γύρο του κόσμου. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», δήλωσε, δίνοντας φωνή και ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Τα λόγια της έγιναν σύνθημα για ριζική αλλαγή στη δημόσια στάση και στη νομοθεσία γύρω από υποθέσεις σεξουαλικής βίας.

Στο ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ η Ζιζέλ Πελικό αφηγείται την ιστορία της για πρώτη φορά όχι ως θύμα, αλλά ως μάρτυρας. Με αταλάντευτη ειλικρίνεια και συγκλονιστική χάρη, ξαναζεί τα βήματα μιας ζωής χτισμένης επί πέντε δεκαετίες· την τελευταία δεκαετία του γάμου της και την κρυφή κακοποίηση, καθώς και τη μακρά πορεία συναισθηματικής επούλωσης που ακολούθησε.

Καθώς υπερβαίνει τα αδιανόητα τραύματα του παρελθόντος, ενάντια σε κάθε πιθανότητα, αναδύεται με ανανεωμένο πάθος και σεβασμό για τη ζωή.
Μια συγκινητική μαρτυρία επιβίωσης και θάρρους και ένα αξέχαστο πορτρέτο μιας γυναίκας που έσπασε τη σιωπή και ξαναβρήκε τη φωνή της.

16.60

Κάρολ Άνταμς

Στο δοκίμιο “Σώματα προς κατανάλωση, η Carol), Adams υποστηρίζει ότι στον πατριαρχικό καπιταλισμό, η βία κατά των γυναικών και η βία απέναντι στα μη ανθρώπινα ζώα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, και εδράζονται στις ίδιες πρακτικές καθυπόταξης των σωμάτων. Η «κρεατοφαγική κουλτούρα» δεν είναι απλώς μια διατροφική επιλογή αλλά μια πρακτική που εξοικειώνει το υποκείμενο με την ιδέα ότι ορισμένα σώματα είναι διαθέσιμα για κατανάλωση. Ο δισταγμός της φεμινιστικής θεωρίας να συμπεριλάβει στις αναλύσεις της την εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων, την εγκλωβίζει σε μία συνθήκη όπου άθελά της αναπαράγει τις ίδιες καπιταλιστικές και πατριαρχικές δομές τις οποίες επιχειρεί να υπερβεί. Η Adams απευθύνει ένα ηχηρό κάλεσμα για έναν χορτοφαγικό φεμινισμό και έμπρακτη αλληλεγγύη με τα μη ανθρώπινα ζώα.

9.54

Τζον Μάξγουελ Κούτσι

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J.M. Coetzee.

Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.

Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.

Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο – καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

12.20