Βλέπετε 136–150 από 2277 αποτελέσματα

Βιβλία

Βασίλης Α. Σωτηρόπουλος

Ας μιλήσουμε, για πρώτη φορά, για τον «νομικό» Καβάφη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηρι­στικά της γραφής του είναι ότι κινείται πριν από τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά όχι έξω από το πεδίο τους.

Ο ποιητής μιλάει από τις αρχές του 20ού αιώνα για την αποϊατρικοποίηση και την αποποινικοποί­ηση του ομοερωτισμού.Προβλέπει, από τότε, την ανάγκη της ορατότητας και της ελεύθερης δράσης σε μια «τελειωτέρα κοινωνία». Προφητεύει έναν επερχόμενο τύπο ανθρώπου, «σαν κ’ εμένα καμωμέ­νο», αλλά και τη συγκρότηση μιας μελλοντικής κοινότητας. Ο Καβάφης είναι ο προφήτης των ΛΟΑΤ­ΚΙ+ δικαιωμάτων.

Στον 21ο αιώνα, οι υποθέσεις ίσης μεταχείρισης που απασχολούν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δι­καιωμάτων του Ανθρώπου και τα ανώτατα δικαστήρια πολλών χωρών δεν είναι παρά σύγχρονες εκ­φάνσεις της ίδιας καβαφικής ματιάς: ότι μια κοινωνία που δεν σέβεται την ποικιλομορφία παράγει διαρκώς αποκλεισμούς· και ότι η ισότητα είναι το κάλεσμα για την προστασία ανθρώπων που, διαφο­ρετικά, θα έμεναν εκτεθειμένοι στην αδικία.

Όπως στο ποίημα η επιθυμία ζητά τον χώρο της, έτσι και στο δίκαιο η αρχή της ίσης μεταχείρισης ζητά να εφαρμοστεί, όχι «γενικά και αόριστα», αλλά στα πραγματικά πρόσωπα που υφίστανται δια­κρίσεις: στους ΛΟΑΤΚΙ+ εργαζόμενους, στους φορείς δημοσίου καθήκοντος που καλούνται να υπη­ρετούν χωρίς προκατάληψη, στα ζευγάρια που ζητούν ίσα κοινωνικά δικαιώματα.

Ας δούμε, λοιπόν, τα ποιήματα του Καβάφη σε μια συνομιλία με τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.

17.70

Φιλοσοφία

Χαόσμωση

Φελίξ Γκουαταρί

Στην καταχνιά και τα μιάσματα που συσκοτίζουν το τέλος της χιλιετίας μας, το ζήτημα της υποκειμενικότητας επανέρχεται στο εξής ως λάιτμοτιφ. Όπως ο αέρας και το νερό, είναι φυσικό δεδομένο. Πώς να την παραγάγουμε, να τη συλλάβουμε, να την εμπλουτίσουμε, να την επανεφεύρουμε μόνιμα έτσι που να την κάνουμε συμβατή με μεταλλασσόμενα Σύμπαντα αξιών;

Πώς να εργαστούμε για την απελευθέρωσή της, δηλαδή για την επανιδιομορφοποίησή της;

Η ψυχανάλυση, η ιδρυματική ανάλυση, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία, η ποίηση, οι καινοτόμες παιδαγωγικές, οι πολεοδομίες και οι αρχιτεκτονικές ως δημιουργοί… όλοι οι κλάδοι πρέπει να συνεισφέρουν τη δημιουργικότητά τους για να ξορκίσουν τις δοκιμασίες –βαρβαρότητας, ψυχικής ενδόρρηξης, χαοσμικού σπασμού– που διαγράφονται στον ορίζοντα και για να τις μετασχηματίσουν σε αναπάντεχα πλούτη και απολαύσεις, των οποίων οι υποσχέσεις είναι, εντούτοις, κάλλιστα απτές» | Φελίξ Γκουαταρί

Το τελευταίο έργο του συγγραφέα, πριν από τον θάνατό του το 1992, η Χαόσμωση, είναι ένα ριζοσπαστικό και προκλητικό κείμενο που αφορά την εκ νέου εφεύρεση και ιδιομορφοποίηση της υποκειμενικότητας. Ο Γκουαταρί επιχειρεί να ενσαρκώσει τη συγκινησιακή αλλαγή, το βραχυκύκλωμα της σημαινότητας και του πολλαπλασιασμού του νοήματος που χρειάζονται για την εμπλοκή με μη λογοθετικές, καλλιτεχνικές, ποιητικές και παθησιακές εντάσεις.

Το έργο περιλαμβάνει κριτικούς αναστοχασμούς γύρω από τη λακανική ψυχανάλυση, τον δομισμό, τη θεωρία της πληροφορικής, τον μεταμοντερνισμό και τη σκέψη των Χάιντεγκερ, Μπαχτίν, Μπαρτ και άλλων

16.00

Ξένη λογοτεχνία

Οι πλινθοποιοί

Σέλβα Αλµάδα

Μια συγκλονιστική ιστορία που καταδεικνύει πώς το κοινωνικό περιβάλλον διαμορφώνει –και συχνά καταστρέφει– την ανδρική ταυτότητα, από μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας.

Τι μπορεί να συμβεί όταν η επιθυμία κυριεύει τους άνδρες δύο οικογενειών που τις χωρίζει μια παλιά έχθρα και που, παρ’ όλα αυτά, μοιράζονται τις ίδιες προκαταλήψεις, τη μιζέρια και τη βία;

Γιοι φτωχών και εγκαταλελειμμένων ανδρών, ο Μαρσιάνο Μιράντο και ο Παχαρίτο Ταμάι υιοθετούν το πατρικό μίσος ως δικό τους. Εκτελούν την ίδια χορογραφία και επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια. Η συνουσία, η μάχη, η πικρία. Ωστόσο, ακόμα και μέσα σε αυτές τις φαινομενικά άκαμπτες πολιτισμικές δομές, η αγάπη και η επιθυμία παίρνουν τις δικές τους μορφές.

Σε αυτό το βιβλίο, η Σέλβα Αλμάδα πλάθει με εξαιρετική ευαισθησία σύνθετους χαρακτήρες: ευφυείς, άγριους, απογοητευμένους, γεμάτους ζωντάνια, ακόμη και τρυφερούς. Ο ανδρικός κόσμος αποκαλύπτει σ’ αυτό το συγκλονιστικό μυθιστόρημα τα μυστικά του και θέτει υπό αμφισβήτηση τις αρχαϊκές του δομές. Η συγγραφέας αποφεύγει την επιείκεια, αλλά δεν τους καταδικάζει. Αφουγκράζεται τους διαλόγους τους, ξεδιπλώνει το τοπίο της ακτογραμμής όπου κατοικούν και αναπνέουν τον ζεστό αέρα της ατμόσφαιρας. Aνασυνθέτει τις ιστορίες τους και, ταυτόχρονα, τους δίνει την ελευθερία να τις αγνοήσουν. Από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, φαίνεται να υπονοεί, δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος.

14.40

Ξένη λογοτεχνία

Δεν είναι ποτάμι

Σέλβα Αλµάδα

Δύο άντρες και ο έφηβος γιος του νεκρού τους φίλου πηγαίνουν για ψάρεμα στον ποταμό Παρανά. Ενώ πίνουν και μαγειρεύουν, μιλούν και χορεύουν, προσπαθούν να ξεπεράσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος και του παρόντος, μισοζαλισμένοι από την υπνηλία και το κρασί. Αυτή η οικεία, ιδιόμορφη στιγμή που συνδέει τις ζωές αυτών των τριών ανδρών τούς συνδέει επίσης με τις ζωές των κατοίκων του τόπου που περιβάλλεται από νερό και διέπεται από τους δικούς του νόμους. Το ποτάμι φέρει ζωή στα σπλάχνα του και οι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αυτό το μέρος το προστατεύουν με νύχια και με δόντια από τους εισβολείς. Αυτή η ιστορία, που κυλάει σαν το ποτάμι, μιλάει για την αγάπη μεταξύ φίλων, συγγενών, την αγάπη μιας μητέρας για τις κόρες της και αυτής των ντόπιων για το ποτάμι τους και ό,τι ζει σε αυτό, ενώ παράλληλα εξερευνά τη σκληρότητα και τη βία στο σύμπαν των αντρών.

Ένα αριστοτεχνικό μυθιστόρημα, όπου ο μοναδικός τρόπος γραφής και η εξαιρετική ευαισθησία της Αλμάδα λάμπουν για μία ακόμη φορά, καθώς οι ήρωες εκφράζουν με τις πράξεις τους αυτό που ελλοχεύει βαθιά μες στην ψυχή τους, πέρα από τη δική τους ζωή.

11.10

Ξένη λογοτεχνία

Ο άνεμος που σαρώνει

Σέλβα Αλµάδα

Ο άνεμος που σαρώνει διαδραματίζεται τις γαλήνιες ώρες λίγο πριν από την καταιγίδα.

Ο αιδεσιμότατος Πίρσον κηρύσσει το Ευαγγέλιο στην ύπαιθρο της Αργεντινής μαζί με τη Λένι, την έφηβη κόρη του, όταν χαλάει το αμάξι του. Αυτή η ενέργεια του Θεού –ή η μοίρα– τους οδηγεί στο σπίτι ενός ηλικιωμένου μηχανικού ονόματι Γκρίνγκο Μπάουερ και ενός νεαρού αγοριού, του Ταπιόκα. Όσο προχωράει η μέρα, η περιέργεια και το μυστήριο μετατρέπονται σε απρόσμενη οικειότητα που αναπτύσσεται ανάμεσα στους τέσσερις: έναν άντρα με βαθιά πίστη στον Θεό, στην ηθική και στο δίκαιο και έναν άντρα με εμπειρίες που έχουν εδραιώσει μια ήπια απάθεια στην ψυχή του· έναν ήσυχο και σοβαρό ιδεαλιστή βοηθό μηχανικού και μια ανήσυχη και σκεπτικίστρια κόρη ιερέα. Η βροχή έρχεται σαν ένας τεράστιος στρατός που περπατάει πάνω στα δέντρα, μουγκρίζοντας κυριευμένη από την ανεξέλεγκτη μαγεία της βίας σ’ αυτό το στατικό road movie, για να ξεπλύνει την ψυχή του τόπου, τα συναισθήματα των ανθρώπων, τους φόβους και τις φιλοδοξίες τους και, εν μέσω αυτής της κοσμικά ενορχηστρωμένης βουής, να τους οδηγήσει στη γαλήνη και στην ελευθερία.

Ο άνεμος που σαρώνει είναι το αριστοτεχνικά φιλοτεχνημένο ντεμπούτο της Selva Almada, ένα βαθύ και ποιητικό μυθιστόρημα που σηματοδοτεί την άφιξη μίας συγγραφέα με αδιαμφισβήτητο ταλέντο και μοναδική δεξιοσύνη.

14.40

Βιογραφία - Μαρτυρίες

21 ιστορίες για το 1821

Νίκος Γιαννόπουλος

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια ευθύγραμμη πορεία προς την ελευθερία.
Ήταν ένα μωσαϊκό από συγκρούσεις, όνειρα, λάθη, θυσίες και κυρίως ασύλληπτο πείσμα.

Ακόµα και δύο αιώνες µετά, ο Αγώνας για την εθνική παλιγγενεσία εξακολουθεί να γεννά ερωτήµατα και νέες αναγνώσεις. Το βιβλίο αυτό δεν επιδιώκει να επαναλάβει τον ηρωοκεντρικό λόγο προηγούµενων δεκαετιών, ούτε να υιοθετήσει άκριτα τον αναθεωρητισµό της εποχής. Προσπαθεί να προσφέρει µια ισορροπηµένη και τεκµηριωµένη προσέγγιση του Αγώνα ως ενός σύνθετου ιστορικού φαινοµένου, όπου η στρατιωτική δράση συνυπάρχει µε πολιτικές συγκρούσεις, ανθρώπινους χαρακτήρες, διεθνείς παρεµβάσεις και µηχανισµούς συλλογικής µνήµης. Με κριτική µατιά και αξιοποίηση των ιστορικών πηγών, φωτίζονται γνωστά και λιγότερο γνωστά γεγονότα, αποδοµούνται παγιωµένοι µύθοι, ενώ ξεπροβάλλει µια περίοδος γεµάτη αντιφάσεις, όπου το υψηλό συναντά το ταπεινό, η γενναιότητα την απελπισία, η πίστη την αµφιβολία.

15.50

Ντύλαν Τόμας

Mια ιστορία που είχα επινοήσει στο ζεστό, ασφαλές νησί του κρεβατιού μου, με το νυσταλέο, μεταμεσονύχτιο Σουόνση να κυματίζει έξω απ’ το σπίτι μου κυκλώνοντάς το, μου ήρθε τώρα, ξεχύθηκε πάνω μου, κατρακυλώντας ύστερα στο λιθόστρωτο. Στο νου μου ανέβηκε ο δαίμονας της ιστορίας, κρεμασμένος σαν νυχτερίδα απ’ τα μαλλιά μου, με τα φτερά και τα γαμψά του νύχια….. Ιστορίες, λοιπόν, επινοεί ο Ντύλαν Τόμας – ιστορίες βγαλμένες από τις αναμνήσεις του, τα παιδικά του χρόνια, από μοναχικούς περιπάτους και ξεχασμένους έρωτες, από φαντασιώσεις πνιγμένες στον καπνό και το αλκοόλ. Με την πίκρα και τη γλυκύτητα ενός ποιητή, ευαίσθητου παρατηρητή του κόσμου του και του καιρού του, αποφασίζει να γράψει πρόζα. Αυτοβιογραφείται και ξετυλίγει τη ζωή και τη σκέψη του ποιητικά, προσφέροντας απολαυστικές αφηγήσεις, στα όρια του μοντερνισμού ή του σουρεαλισμού κάποιες φορές, πάντοτε ισορροπώντας στο σκοινί της προσωπικής του έκφρασης. Στις σελίδες παρελαύνουν πρόσωπα που κάποιος θα άφηνε να ξεχαστούν, γεγονότα φαινομενικά ασήμαντα, καθημερινά, με σκέψεις όμως βαρυσήμαντες οι σελίδες τρέχουν, μαζί και τα χρόνια, μαζί κι η αφήγηση που, πάντα σπιρτόζα και καυστική, μας οδηγεί στα κατάβαθα της ψυχής ενός αυθεντικού ποιητή: του Ντύλαν Τόμας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.96

Ελληνική λογοτεχνία

Ο αγνοούμενος του Ματαρόα

Νίκος Αμανίτης

Ποιος ήταν αυτός ο μυστήριος ζωγράφος που αγνοείται εντελώς από την ελληνική βιβλιογραφία, που δεν άφησε εδώ πέρα ούτε το όνομά του, που ταξίδεψε με το Ματαρόα και τον μνημονεύουν μετά θάνατον οι Νew Υork Τimes; Κι αυτό το κορίτσι που ήταν δεκαεννιά χρονών το 1939 και το έχουμε αφήσει σε ένα χωριό της νότιας Γαλλίας, επέζησε; Δημιούργησε; Τον ξαναβρήκε; Μπορείς άραγε να ανακαλύψεις μια φοιτήτρια του Μεσοπολέμου στον 21ο αιώνα; Εκεί που χάνεται το μονοπάτι του Εθνικού Κήπου σε έναν πίνακα ζωγραφισμένο μέσα στην Κατοχή, εκεί αρχίζει αυτή η ιστορία. Η δική τους και η δική μας. Όλων μας.

Πολλές ζωές μπλέκονται στις σελίδες αυτού του βιβλίου, σιγοπερπατούν κάτω από τις πιπεριές της μεσοπολεμικής Αθήνας, χορεύουν στα ντάνσινγκ του Παρισιού λίγους μήνες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, συναντάνε αγωνιστές του ΕΑΜ και δωσίλογους υπουργούς, φωτογραφίζονται με τον Μόραλη, συνομιλούν με τον Σικελιανό, τοιχογραφούν τα κεντρικά γραφεία της Pfizer δεκαετίες πριν τα εμβόλια μας βγάλουν από τον εγκλεισμό. Ο αθηναϊκός Μεσοπόλεμος, το Παρίσι του ’39 και του ’45, η Κατοχή, το αλβανικό μέτωπο, το Σαν Φρανσίσκο του ’50 και η Νέα Υόρκη του ’60, συμπτώσεις, αναπάντεχες συναντήσεις, ταξίδια με πλοία ονομαστά, δανεικές αναμνήσεις και μια προσπάθεια να κρατηθεί ο χρόνος που δεν κρατιέται με τίποτα. Θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα βγαλμένο από τη φαντασία του συγγραφέα, αλλά είναι όλο αληθινό, ένα ντοκιμαντέρ μιας ταραγμένης εποχής. Και ίσως έτσι να είναι καλύτερα.
Απόσπασμα από το βιβλίο

17.91

Ξένη λογοτεχνία

Αθέατος Βίος

Νικολό Αμανίτι

Ο φόβος τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η αλήθεια.
Η Μαρία Κριστίνα Πάλμα έχει μια φαινομενικά τέλεια ζωή: είναι όμορφη, πλούσια, διάσημη, ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της.
Ώσπου, μια μέρα, λαμβάνει στο κινητό της ένα βίντεο που τα αλλάζει όλα. Στο παρελθόν της υπάρχει ένα μυστικό με το οποίο δεν έχει ποτέ αναμετρηθεί.
Ο Νικολό Αμανίτι ανατέμνει το μυαλό μιας γυναίκας, εξερευνά τους φόβους, τις εμμονές και τις ανείπωτες επιθυμίες της, σε ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τη ριψοκίνδυνη φαντασία, τον ψυχολογικό ρεαλισμό, την αίσθηση του τραγικού και τη γοητεία του παραδόξου.

Ο Νικολό Αμανίτι (1966) γεννήθηκε και ζει στη Ρώμη. Σπούδασε βιολογία και στη συνέχεια στράφηκε στη συγγραφή. Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1994· έκτοτε έχει γράψει δέκα μυθιστορήματα, έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγημάτων, και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς συγγραφείς. Βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο από διεθνώς διακεκριμένους σκηνοθέτες, μεταξύ αυτών ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ο Γκαμπριέλε Σαλβατόρες και ο Μάρκο Ρίζι. Ο ίδιος ο Αμανίτι δραστηριοποιείται επίσης ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 44 γλώσσες.

19.00

Ελληνική λογοτεχνία

Η νόσος των ουρητηρίων

Μιχάλης Αλμπάτης

Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό – αναμορφωτή, που μετατρέπει τους ανθρώπους, όλους, σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος, είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν? οι πόλεμοι κατασιγάζουν, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά…

Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. «Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του? κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»

21.00

Ξένη λογοτεχνία

Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο

Γιόκο Ογκάουα

Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη –παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή–, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.

Το “Μικρό εξάγωνο δωμάτιο”, γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ».

 

7.90

Μάρτσιο Γκ. Μιάν

Ο Μάρτσιο Γκ. Μιάν πραγματοποίησε ένα απαιτητικό ταξίδι έξι χιλιάδων χιλιομέτρων κατά μήκος του Βόλγα, παρακάμπτοντας τους αυστηρούς ελέγχους των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών. Επέλεξε το ποτάμι-σύμβολο της Ρωσίας ως κεντρικό άξονα της αφήγησής του, διότι στις όχθες του διαμορφώθηκαν κρίσιμες καμπές της ρωσικής ιστορίας: η εδραίωση της ορθοδοξίας μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η άνοδος της τσαρικής αυτοκρατορίας, η σοβιετική νίκη στο Στάλινγκραντ και η εκβιομηχάνιση του Στάλιν, αλλά και η παγίωση της μετασοβιετικής απολυταρχίας του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Βόλγας υπήρξε κοιτίδα λαών και μορφών όπως οι Τάταροι, οι Κοζάκοι, οι μοναχοί και οι σαμάνοι, αλλά και προσωπικοτήτων όπως ο Ράζιν, ο Πουγκατσόφ, ο Λένιν, ο Πούσκιν, ο Γκόρκι και ο Χλέμπνικοφ. Εκεί συνυπάρχουν η αρχαϊκή αγροτική Ρωσία, η βιομηχανική και η μητροπολιτική, οι στέπες, τα σοβχόζ, τα εργοστάσια και οι ξύλινες καλύβες. Είναι ο τόπος όπου Ευρώπη και Ασία συναντιούνται ή απομακρύνονται.

Διασχίζοντας, λοιπόν, το ποτάμι από τα Υψώματα Βαλντάι έως το Άστραχαν και περνώντας από πόλεις όπως το Καζάν, το Νίζνι Νόβγκοροντ και το Βόλγκογκραντ, ο Μιάν φέρνει στο φως έναν πολυεθνικό λαό που εξακολουθεί να τρέφει το εύθραυστο όνειρο μιας αυτοκρατορικής ταυτότητας.

19.90

Ξένη λογοτεχνία

Οι παραδόσεις της χώρας

Ίντιθ Γουόρτον

Η Άντιν Σπραγκ είναι πανέμορφη – όλοι θα συμφωνούσαν. Τι νόημα έχει όμως η ομορφιά αν κανείς δεν σε βλέπει;
Οι Σπραγκ εγκατέλειψαν τις μεσοδυτικές πολιτείες αναζητώντας μια λαμπερή ζωή για την κόρη τους. Τώρα, κλεισμένοι σε ένα χρυσοποίκιλτο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, που με το ζόρι μπορούν να πληρώσουν, αρχίζουν να φοβούνται ότι η μετακόμισή τους στη μεγάλη πόλη ήταν άσκοπη. Αλλά η Άντιν είναι αποφασισμένη. Και η Άντιν πάντα πετυχαίνει ό,τι βάλει στον νου της. Ακολουθεί μια μεθοδική αναρρίχηση στην κορυφή της υψηλής κοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την αρχική έκδοσή του, το αριστούργημα του 1913 παραμένει μια ανεπανάληπτη προσωπογραφία μιας από τις πιο αξιομνημόνευτες, αμφιλεγόμενες αντιηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας.

21.00

Τζ.Μ.Κούτσι

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J.M. Coetzee.

Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.

Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.

Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο – καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

12.20

Ξένη λογοτεχνία

Πλάνη

Γιούρι Φέλσεν

Το σπουδαίο έργο του συγγραφέα που τον αποκαλούσαν «Ρώσο Προυστ» (The Guardian), του Γιούρι Φέλσεν (Αγία Πετρούπολη 1894 – Άουσβιτς 1943). Έρωτας και αυταπάτη σε ένα μυθιστόρημα που, παρά τη φήμη του στην εποχή του, είχε χαθεί για χρόνια, από τότε που ο Φέλσεν έπεσε θύμα του Ολοκαυτώματος.
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, όπου έχουν καταφύγει πολλοί Ρώσοι αυτοεξόριστοι, ένας νεαρός Ρώσος γνωρίζει μια γοητευτική συμπατριώτισσά του, τη Λιόλια, στην οποία προσκολλάται με εμμονή. Την αναζητά διαρκώς και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο κάθε της βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Εκείνη, από την άλλη, άλλοτε τρυφερή μαζί, άλλοτε ψυχρή, άλλοτε παρέα με κάποιον κοινό του φίλο, τον κάνει να φλέγεται από πάθος και ζήλια.
«Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη» έχει πει ο Β . Ναμπόκοφ για το βιβλίο.

17.00