Εξαρτάται. Μια ιστορία ζωής δίπλα στην εξάρτηση

10.35

Συγγραφέας:
Εκδόσεις:

Σελίδες: 232

Διατίθεται άμεσα και από τα γραφεία της LiFO, Boυλής 22, 6ος όροφος, Σύνταγμα.
Ώρες γραφείου (10:00-17:00). Τηλ. 210-3254290

Διατίθεται μόνο για αγορά online μέσω του lifoshop.gr

Η αγορά παλιών τευχών της LiFO αποτελεί ξεχωριστή λειτουργία του Shop.

Οι παραγγελίες για τα τεύχη της LiFO θα γίνονται ξεχωριστά και θα αποστέλλονται ξεχωριστά από άλλες αγορές από το LiFO Shop.

Tα έξοδα αποστολής υπολογίζονται για κάθε τεύχος ξεχωριστά.

Όσοι αγόρασαν αυτό το προϊόν, επέλεξαν επίσης

Ελληνική λογοτεχνία

Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

Λένα Κιτσοπούλου

Περίεργη αυτή η γυναίκα. Τριάντα εφτά χρονών, τίποτα δεν της λείπει, και χαρά και πόνος. Κι όμως δεν είναι πολύ στα καλά της. Θέλει να αφήσει πίσω της ό,τι τη βασανίζει – τα υπαρξιακά και τα καθημερινά. Αρρώστιες, θάνατο και γηρατειά, έρωτες και μοναξιά, κοινόχρηστα και ψώνια στο σουπερμάρκετ, παραγγελίες πίτσας και κηδειόσημα, ψυχαναλυτές, χαπάκια, ευρουλάκια και μεταλλαγμένα κοτόπουλα.
Αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Ή μάλλον, κόσμο.
Μια μαγική εικόνα ζητά μόνο.
Μια Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.
Μια κωμικοτραγική φιλοσοφία ζωής.
Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α. θα πει Μην Αντιστέκεσαι, Ισοπεδώσου, Ρίξε Ολοκληρωτικό Ύπνο, Λυτρώσου, Αυτοκτόνα. Είναι το θαυματουργό χάπι που παίρνεις μια και τελειώνεις.

[…] σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα και πόσο πολύ έχω βαρεθεί αυτό το σπίτι, και πόσο μάταιο είναι να έχεις σπίτι, και προς τι όλη αυτή η ικανοποίηση του να κρατάς μια αρμαθιά κλειδιά στα χέρια με κρεμασμένα κουκλάκια, μινιατούρες παπουτσιών και άλλες τέτοιες πίπες· η οποία χρησιμεύει μόνο στο άνοιγμα μιας πόρτας, και μάλιστα όχι μεταφορικής, όχι πόρτα ζωής, πόρτα ελπίδας ή πόρτα ονείρων, αλλά μιας απλής ξύλινης πόρτας ενός διαμερίσματος.
Και προς τι αυτό το καδράκι στον τοίχο και προς τι η φωτογραφία των γονιών μου και προς τι όλα αυτά τα βιβλία στα ράφια που με τόσο πάθος κάποτε διάβασα;
Τι με δίδαξαν όλα αυτά; Τι με δίδαξε ο Ευριπίδης και ο Σοφοκλής τελικά; Πού με οδήγησαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, πού με οδήγησαν όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες και τα μεγάλα συναισθήματα; Τι μου προσέφεραν εκτός από την ίδια τη στιγμή της συγκίνησης; Τίποτα.
Απόσπασμα από το βιβλίο

9.90

Ελληνική λογοτεχνία

Το μόνο ζώο

Νατάσσα Σιδέρη

«Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που…»: η ιστορία του πολιτισμού μέσα από μία φράση. Μία δότρια ωαρίων σε μια αίθουσα αναμονής στοχάζεται το μέλλον της ανθρωπότητας, ένας άντρας αποφασίζει να επανεισάγει τον λύκο στο χωριό του πατέρα του, και άλλα επεισόδια από τη ζωή και τα έργα του μόνου ζώου που κοκκινίζει, του μόνου ζώου που μπορεί να κρατήσει μυστικό, του μόνου ζώου που προσεύχεται πριν διαπράξει φόνο, του μόνου ζώου που…

«Στα εκτενή διηγήματα [των Κυρίαρχων πονηρών λογισμών] η Νατάσα Σίδερη πραγματεύεται σε μυθοπλαστικό επίπεδο τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, με γλώσσα κοφτερή και ευρηματική, σωστή αίσθηση του ρυθμού και πειστικούς χαρακτήρες, πετυχαίνοντας μέσα σε λίγες σελίδες να αποδώσει το κεντρικό διακύβευμα στη ζωή των ηρώων της».
—Χρίστος Κυθρεώτης, Εφημερίδα των Συντακτών

14.50

Βασίλης Πισιμίσης

Με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζουμε το νέο βιβλίο των ΜΩΒ Εκδόσεων, μία πραγματεία για την κοινωνική ιστορία της Αθήνας. Ο συγγραφέας αφήνει τον αγαπημένο του Πειραιά και ανηφορίζει στην πρωτεύουσα. Το Μοναστηράκι, του Ψυρρή, το Θησείο, η Αθηνάς, η Ομόνοια, η Φυλής, η Λιοσίων, το Μεταξουργείο, η Συγγρού, τα σπίτια, τα πεζοδρόμια, τα μπαρ, τα σινεμά, τα κορίτσια, οι τραβεστί, οι μαντάμες, οι υπηρεσίες, οι σωματέμποροι και οι πελάτες αποτελούν τους τόπους, τους χώρους και τα υποκείμενα της νέας έρευνάς του. Με το γνώριμο, παραστατικό, διεισδυτικό αλλά και αλέγκρο προσωπικό του ύφος φωτίζει το περιβάλλον του πληρωμένου έρωτα στην πρωτεύουσα για τον 20ό αιώνα, καταθέτοντας στον αναγνώστη πολλές προσωπικές αφηγήσεις και πολύτιμο ιστορικό υλικό. Την έκδοση προλογίζει ο μουσικός – ραδιοφωνικός παραγωγός Αλέξης Βάκης.

Ο Βασίλης Πισιμίσης γεννήθηκε το 1960 στο Βλόγγο Γορτυνίας και κατοικεί μόνιμα στο Κερατσίνι. Είναι συλλέκτης ιστορικών τεκμηρίων και μελετητής αποσιωπημένων κοινωνικών θεμάτων με πλούσια πολιτιστική και συγγραφική δράση. Παράλληλα ασχολείται με τη λαϊκή ζωγραφική και τη γελοιογραφία. Η δουλειά του έχει δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά και λευκώματα. Από τις ΜΩΒ Εκδόσεις κυκλοφορούν τα βιβλία του Βούρλα – Τρούμπα. Μία περιήγηση στον χώρο του περιθωρίου και της πορνείας του Πειραιά (1840-1968) και Τρούμπα, Βούρλα, Λιμάνι. Χώρος και μνήμη του πειραϊκού περιθωρίου στον 20ό αιώνα.

18.87

Ελληνική λογοτεχνία

Το άσυλο

Ειρήνη Βλάχου

Μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στα σημεία επαφής των θεσμών του ελληνικού κράτους με τις ζωές όσων φτάνουν από ανάγκη στα σύνορά του, η Ειρήνη Βλάχου εξηγεί πώς η τεχνική γλώσσα των ευρωπαϊκών οργάνων, της ελληνικής διοίκησης και των μη κυβερνητικών οργανώσεων, αλλά και η νομική γλώσσα με τους μηχανισμούς της, ακουμπούν πάνω στα σώματα των ανθρώπων. Το κείμενο δεν είναι αγόρευση σε δικαστήριο, δεν είναι πολιτική καταγγελία και ασφαλώς δεν είναι η μαρτυρία κάποιας που έχει βρεθεί στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά. Είναι μια συμβολή στην απομυθοποίηση του «προσφυγικού ζητήματος» και στην αποκρυπτογράφηση της διαδικασίας του ασύλου, από την προνομιακή θέση κάποιας που διαμεσολαβεί ανάμεσα στο νομικό σύστημα και τους ανθρώπους που υφίστανται τις πιο τρομακτικές συνέπειές του.

8.80

Ελληνική λογοτεχνία

Κωνσταντίνος

Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, σε μια Αθήνα νυκτόβια, απειλητική, ο Κωστής ερωτεύεται τον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος δεν ερωτεύεται τον Κωστή – αλλά μπορεί και ναι, ποιος ξέρει, ο Κωνσταντίνος είναι ένα μυστήριο. Συναντιούνται σε πάρκα, σε σπίτια, σε αυτοκίνητα, ψάχνουν ο ένας τον άλλον στα τηλέφωνα, ενώ ο χρόνος ήδη από την πρώτη τους συνάντηση μετράει αντίστροφα. Γύρω τους η πόλη σφίγγει σαν μέγγενη. Φίλοι και γνωστοί αργοπεθαίνουν από το AIDS, ενώ τα σπίτια, τα δωμάτια, τα καλώδια των τηλεφώνων τυλίγονται γύρω τους σαν φίδια. Ο Κωνσταντίνος του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, το εμβληματικό queer μυθιστόρημα της δεκαετίας του ’90, επανεκδίδεται μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια για να ρίξει φως σε μια εποχή κι έναν κόσμο που κινδυνεύει να ξεχαστεί.

«Μακροπερίοδος λόγος που εμπεριέχει διαφορετικούς χρόνους και φωνές, λόγος που υιοθετεί την υφολογία του “Νέου Μυθιστορήματος” και, ταυτόχρονα, άκρως σύνθετη και φιλοσοφημένη γλώσσα για να ειπωθούν οι πλέον περιθωριακές, για την καθεστηκυία αντίληψη, καταστάσεις που, ωστόσο, συμβαίνουν σε όλη τους την ωμότητα κάτω από τα καθώς πρέπει παράθυρα των πολυκατοικιών, μέσα στα διπλανά διαμερίσματα οικογενειαρχών και αφορούν όχι κάποιους άλλους αλλά κομμάτι από εμάς. Μια γλώσσα/κοινωνικό εργαλείο στον τέλειο χειρισμό της, εργαλείο αναντίρρητης δύναμης για να περιγραφεί ο ανάστροφος κόσμος που βιώνουν οι γκέι, ανάτυπα και κακέκτυπα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής δομής που αντανακλούν την ειλικρινέστερη εικόνα της. Μια γλώσσα που αποκτά τη λειτουργία που της προσέδωσε ο Ζαν Ζενέ, στα δικά του μυθιστορήματα, έτσι από την πίσω πόρτα στο μεγαλείο της γαλλικής κουλτούρας».
—Δημήτρης Τσατσούλης, Διαβάζω #384

19.00