Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μια ηλικία λάθος επίσης. Δηλαδή μεγάλη. Θα προτιμούσα να ξέρω τριακόσιες λέξεις και να μου φτάνουν και να μπορώ να ζήσω με αυτές. Να μη χρειάζομαι άλλες. Γιατί τελικά η γλώσσα τι είναι; Μια σκλαβιά είναι και δεν σε λυτρώνει, ό,τι και να λένε, και τυραννιέσαι απλώς. Σαν τη θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο. Χτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί. Χτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία. Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω.
Απόστολος Δοξιάδης
Ο Δώρης Καλούσης δεν είναι ένας συνηθισμένος συγγραφέας. Θέλοντας να γράψει το μεγάλο του μυθιστόρημα, παλεύει με αναπάντεχες προκλήσεις, εξωτερικές αλλά και εσωτερικές. Δραπετεύει στον Παρνασσό για να συγκεντρωθεί. Όμως εκεί τον παρασέρνει ένα εντελώς άγνωστο βιβλίο, τόσο ζωντανό, ώστε ο κόσμος του αρχίζει να εισβάλλει στην πραγματικότητά του.
Αθήνα, 1942. Ο Χριστόφορος Μπάμιας, απότακτος δημοκρατικός αξιωματικός, αναλαμβάνει να προστατεύσει τον φιλόλογο Βασίλη Σφενδαμή. Όμως τίποτα δεν είναι απλό στην αποστολή του, σε μια πόλη που πεινάει και σε μια εποχή όπου οι Ναζί σχεδιάζουν να γυρίσουν ταινία την Ορέστεια του Αισχύλου ως ύμνο στον Φύρερ. Ο Σφενδαμής απειλείται για να προσυπογράψει την πιο τερατώδη διαστρέβλωση του αρχαίου πνεύματος. Ο Μπάμιας πρέπει να τον σώσει, και μαζί του, κάτι πολύ μεγαλύτερο: την Αλήθεια. Στο πλευρό του έχει τον Γαλάνη, έναν σκύλο που δεν είναι ακριβώς… σκύλος.
Από τα σκοτεινά παρασκήνια της Ακαδημίας Αθηνών μέχρι το Μαντείο των Δελφών, από τον Απόλλωνα ως τον Διόνυσο, από το ένδοξό μας παρελθόν ως τη σημερινή μας σχιζοφρένεια, η δράση, η σάτιρα και το μυστήριο υφαίνουν ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της Ιστορίας και το λεπτό νήμα που χωρίζει τον μύθο από την πραγματικότητα, τη σοφία από την τρέλα, την αφήγηση από τη ζωή.
Τόνια Τσακίρη
Μαθήματα ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη.
Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στον δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ότι επιθυμούν και να βρουν τη δική τους αποστολή. Πρόκειται για το βιβλίο ενός ανθρώπου που κατρακύλησε χωρίς σταματημό, που γκρεμίστηκε μέχρι τα πέρατα της ανθρώπινης φαντασίας, μα ύστερα βρήκε το κουράγιο να πάρει ξανά τον δρόμο προς την επιφάνεια. Προκαλεί τον αναγνώστη να βιώσει τις προσωπικές, συναρπαστικές ιστορίες του, να διδαχθεί από τα μαθήματα ζωής του δρόμου και να βρει διέξοδο σε κάθε πρόβλημα. Αντέχετε; Ο Μιχάλης Σαμόλης αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους, ενώ η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη την καταγράφει. Σήμερα μένει σε ξενώνα αστέγων, είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου “Σχεδία” και οδηγός στις “Αόρατες Διαδρομές”, ενώ το μότο ζωής του είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λίγα που είναι και τα σπουδαία και όχι στα πολλά. Παράλληλα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε κανάλια της Αμερική, της Κίνα, του BBC, έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής και τίποτα δεν τον σταματά.
Ματίνα Αποστόλου
Με αφορμή το θάνατο του πατέρα, οι τέσσερις γυναίκες της οικογένειας συναντιούνται για να προετοιμάσουν την κηδεία του. Μάνα, κόρη, θεία, αδερφή. Καθεμιά κουβαλάει το δικό της μερίδιο αυτής της απώλειας, τη δική της εκδοχή της ιστορίας.
Μέσα στα φορτισμένα δωμάτια του πατρικού σπιτιού οι αναμνήσεις τους θα ζωντανέψουν, θα μπλεχτούν μα και θα συγκρουστούν αναδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ μνήμης και αλήθειας.
Η επώδυνη ενηλικίωση που φέρνει ο γονεϊκός θάνατος, ο χρόνος που χαράζει σώματα και σχέσεις και οι αθέατες ρίζες που μας καθορίζουν γίνονται το κέντρο μιας πολύπτυχης αφήγησης για όσα κληρονομούμε και όσα επιλέγουμε ν’ αφήσουμε πίσω.
Ένα τρυφερό μα και σκληρό μυθιστόρημα που διερευνά την έννοια της επιστροφής, τη δυσκολία του αποχαιρετισμού, το πένθος και τη συγχώρεση αλλά και τη στερεότητα της μνήμης ως δομικό υλικό της ζωής.




